LP 177: Sulat Kamay (Hand-Written)I

Ito ang aking sulat-kamay ng alpabeto ng Bangla. (This is my hand-writing of the Bangla Alphabets)

Mga iba pang lahok sa sulat-kamay

LP 174: Sementeryo (Cemetery)

Ako ay nagbabalik hindi mula sa kabilang buhay kundi dito sa Litratong Pinoy.

Ito ang aking lahok sa temang Sementeryo, ang huling himlayan. Ito ang pribadong sementeryo ng aking pamilya. Dito nakahimlay ang aking mga ninuno at mga iba pang mga mahal sa buhay at kamag-anakan na sumakabilang buhay na. Kaya tuwing todos-los-santos, nagmimistulang "reunion party" dito dahil lahat ng mga pinsan, tiya, tiyo, lolo at lola ay naririto upang magbigay respeto sa mga namayapang kamag-anak.

(I'm coming back not from the after life but here in Litratong Pinoy. This is my entry for this week's theme "Cemetery, the final resting place". This is my family's private cemetery. My great ancestors are all buried here and so with all the departed loved ones and relatives. That's why, every All Saint's and All Soul's Day, it's like a reunion party here because all the cousins, aunts, uncles, grandfathers and grandmothers are here to pay respect to the departed ones.)

Happy Halloween! Litratong pinoy

LP 80: Masinop

sinop, masinop: Word: sinop
English Definition: (adj) /ma--/ economical; thrifty; frugal; careful



Isa akong G.I. o Genuine Ilocano pero hindi ako kuripot ngunit hindi rin ako gastadora.Isa akong "wise spender". Ewan ko lang kung masasabi akong masinop, dahil inililista ko lahat ng aking mga gastusin upang malaman ko kung sumusobra na ba ako sa aking pamimili. Paano ba naman kasi, pag nasa grocery na ako at may nakita akong mukhang masarap kainin eh napapabili ako :-) Tapos, dahil nagiging pampalipas oras ko ang pagluluto at pagbe-bake ay napapabili ako ng mga sangkap na karamihan naman ay mga imported kaya mahal. (I'm a G.I or Genuine Ilocano but I'm not stingy neither a big spender, instead I'm a wise spender. I'm not sure if I can be considered thrifty because I list down all my expenses to make sure that I'm not over spending. I do this because I tend to buy a lot more than what I need. I can't help it sometimes because whenever I'm in the grocery and I saw something that is looking delicious and something that is suddenly available here, I grab and buy it. And, I also tend to buy a lot of ingredients which are mostly imported so it's quite pricey because I cook or bake as my past time.)

Masinop din ako sa gamit o maalaga. Lahat dapat nasa ayos, para mabilis hanapin at para makita ko agad kung alin ang naiba, nawawala at kulang. Gaya na lamang sa mga pinamili ko sa grocery, dapat nakaayos. O di ba! (I'm careful with my things too. Everything should be tagged and in proper places, so that I can easily find what I need, see what is missing and what else is needed. Just like in my mini pantry, everything should be in place. See!)





(Some of the things in the pantry are the things I brought from Manila)

Litratong Pinoy: Tamad (Lazy)

Sa trabaho ko, kailangan masipag ka at alisto, lalo na kung set-up ng bagong showroom. Madalas 2 hanggang 4 na araw bago matapos ang pag-aayos ng isang bagong showroom. Kaya naman kung minsan tatamarin ka na sa dami ng kailangan pang gawin at tapusin. (In my line of work, it is necessary that you are hardworking and alert, especially during set-ups of new showroom. Usually, set-up lasts from 2 to 4 days. That's why sometimes you get lazy already from the workload that is needed to be done and finish.)

Kung minsan nakakainis din kung may mga kasama kang hindi puspusan ang pagtratrabaho, mas madalas ang pagtetext ang inaasikaso, gaya nito: (Sometimes, it is annoying that some of your colleagues are not focus in their work. Most of the time they are texting or talking on the phone, like this one:)


Pero syempre, sa layo naman ng mga showroom, nakakapagod din ang magmaneho kaya kung minsan ang aking kawawang tsuper ay nagpa-power nap habang ako ay nag-aayos ng showroom: (But of course, since the showrooms are far, it is so tiring to drive going there back & forth so my poor driver had to take a power nap while I do my job:)


Mas masaya kung lahat ay masipag at hindi tamad. Alisto at hindi mabagal. Pero madalas, sa umpisa lang ang sipag, paglaon pagod na ang lahat kaya nakakatamad. (IT is much better if every one is exerting effort and not lazy. Alert and not slow. But most of the time, it is only in the beginning that everyone are alert and working hard, in the long run everyone gets tired and lazy.)


Kaya, pagpagod na ang lahat at tinatamad ng magtrabaho, ang pampalipas oras at pagod ay PICTURE TAKING! (So, when everyone is tired and too lazy to work, the past time is PICTURE TAKING!)

Litratong Pinoy

Paumanhin po kung hindi ako "updated" ngayon dito sa aking blog. Medyo busy kasi tayo sa trabaho simula ng bumalik ako mula sa aking isang linggong bakasyon sa Pilipinas. At kahit may isang linggo kaming holiday ngayon dahil sa eid-il-fitr ay hindi pa rin ako nakahanap ng panahong magblog dahil sa bagal ng internet dito sa dhaka. (I apologized for not updating my blog. I was tied up with work since I came back from the Philippines for my weeklong break. And even if we had a weeklong holiday due to eid-il-fitr, I still didn't get a chance to blog because the internet here is sooooooooo slow.)

Para sa tema nitong nakaraang huwebes: Palengke (For this last thursday's theme: market)






Kuha ang mga larawang ito sa bandang Old Dhaka, mga alas-syete ng umaga. Ito ay isang "wholesaler market" o bagsakan na nasa pinaka "main entry/exit" ng Old Dhaka patungo sa pinakahighway papunta sa ibang probinsya o villages. Maihahalintulad ito sa may Munoz market sa Manila. (All the pictures are taken somewhere in Old Dhaka, around 7am. This is a wholesale market situated in the main entry/exit of dhaka towards the highway going to other provinces or villages. This can be compare to the Munoz Market in Manila.)

LP 72: Hapunan

Ang tema ngayon ay hapunan. Sa totoo lang, bihira akong kumain ng hapunan. Madalas, isang baso lang ng gatas o kaya ay isang pirasong tinapay lang pagkadating galing trabaho ang pinakahapunan ko. (The theme for this round is dinner or supper. Honestly, I don't usually eat dinner. Most of the time, I just drink a glass of milk or eat a piece of bread whenever I reach home, and that is my dinner.)

Dahil ngayon ay buwan ng ramadan, ako din ay nag-aayuno dahil naiilang akong magdala ng baunan at kumain sa opisina samantalang karamihan sa mga katrabaho ko ay nag-aayuno. Kaya pagsapit ng alas-singko ng hapon, bago umuwi ay dumadaan muna ako sa tindahan para bumili ng iftar box. Ito na ang hapunan ko :-)(But because ramadan has started, I'm also fasting because I feel awkward bringing my lunch box while the rest of my officemates are fasting. So, at 5 o'clock pm, before going home, I always drop by to any restaurant or cafes to buy an iftar box. And that is my dinner.)


First iftar of the first roja: haleem, home-made paratha; on the plate: chicken shashlik, two types of aloo chop, jilapi, chana and roast chicken, dates & cucumber.

LP 71: Merienda (Snack)

Sa tuwing dumadalaw ako sa mga iba't-ibang branch namin, lagi silang naghahanda ng merienda. Karaniwan ay mga prutas o ang mga pagkaing-kalye O streetfood gaya ng pakora, piaju, beguni, aluchop at kung anu-ano pa. (Everytime i visit our branches, they always prepare a snacks. Most of the time, the snacks are fruits or their usual streetfoods like pakora, piaju, beguni, aluchop, and among others.)

Top left to right: pakora, alu chop, piaju, beguni

fruit custard



Pag nasa opis naman ako ay karaniwang doi fuchka ang aking merienda. Karaniwan din na may "tea time" sila dito, kaya madalas ay tsaa lang sa hapon ay solve na! (But if I'm in the office, doi fuchka is my fave snack. They usually have "tea time" also in the afternoon, so just a cup of tea with milk is enough for a snack.) doi fuchka


Ngunit, kung ako ay nasa Vigan, ito naman ang hilig kong merienda. Ang pipian! (But, if I'm in Vigan, this are my favorite snacks. The Pipian!) pipian

LP 70: Tanghalian

Simula ng ako ay nagtrabaho dito sa ibang bansa na kung saan ang karaniwang ulam o Bengali cuisine ay hindi ko tipong kainin dahil ito ay sobrang maanghang sa aking panlasa o dahil sa hindi ko lang talaga tipo ang macurry na ulam, ako ay natutong magluto :-) At madalas na may baon akong tanghalian sa opisina.(Eversince I started working here in this country wherein the usual food or Bengali cuisine is not my type because its too spicy for me or because I just really don't like too much spices and curries,I learned how to cook. I always bring my lunch box with me in the office.)Ito ang baon ko noong linggo, chicken, ginisang munggo at balichaw o shutki.


Ito naman ang karaniwang tanghalian ng mga Bangladeshi.(This is the regular Bengali cuisine.)
(Mula sa kaliwa, itaas) patatas na may curry, manok na may chili, hipon na may curry, shag (spinach), kanin, at dal. ( From upper left, potato curry, chicken with chilis, shrimp curry, shag, rice and dal.)

Makisalo tayo sa iba pang pananghalian.

LP 69: Almusal (Breakfast)

Sabi nila, ang almusal ang pinakaimportanteng pagkain sa loob ng isang araw. Kailangan nga naman ng enerhiya ang ating katawan para handa sa buong araw na trabaho at kung anu-ano pang gawain.
(They say, breakfast is the most important meal of the day. Our body needs anyway the energy for a long day ahead.)

Ito ang paborito kong almusal dito sa Bangladesh. Ang paratha at dim (itlog)at hotdog o kaya ay karnenorte na may kasamang mainit na duhd(milk) tzaa(tea), ang tipikal/tradisyunal na almusal ng mga Bangladeshi. Isa ito sa mga naibigan kong pagkain dito sa bangladesh, at mas nasasarapan ako at natutuwa sa pagkain nito kung kasabay ko si H sa hapagkainan.
(This is my favorite breakfast here in Bangladesh. The Paratha and dim (egg) plus hotdog or cornbeef and freshly made hot duhd tza (milk tea), a typical/traditional Bangladeshi breakfast. This is just one of the few things that I learn to love here and I enjoy eating it more whenever I share it with H.)

Silipin natin ang ibang almusal. (Let's take a look of other breakfast.)

LP 68: Proteksyon

Ito ang proteksyon sa paa tuwing tag-lamig. (This are the feet protection during winter.)


Narito ang ibang lahok.

LP 67: Nakakakilabot

Nakakakilabot o nakakatakot o nakakapanindig balahibo o nakakasindak. (Nakakakilabot means something scary, something that gives goosebumps, causing great fear)

Madalas magbrownout dito sa Bangladesh. Tatlong beses na tig-iisang oras ang pinakamababang bilang ng brownout sa loob ng isang araw. Load shedding o load sharing ang tawag nila dito. Kaya naman, nang minsang magbrownout at wala akong magawang matino, ito ang napagdiskitahan kong gawin. (Blackout is so frequent here in Bangladesh. Three times a day, for an hour is the minimum number of blackout in a day. It is called load shedding or load sharing. So, one night when the current was off and I had nothing good to do, this is what I did to keep me from getting bored.)


Kakakilabot ba? (Scary?)






Regalo sa akin ni H ang sungay, munting demonyita daw kasi ako ng buhay niya :-) (The horn was a gift from H, because according to him I'm the Lil Devil of his life.)

Narito ang ibang nakakakilabot.

LP 66: Tuyo (Dry)

Tuyo sa ingles ay "dry". Kaya ito ang naisip kong ilahok sa LP ngayong huwebes, ang mga naglalakihang tuyong isda o dry fish dito sa Bangladesh.

Kuha ito sa Cox's Bazar. Isa lamang ito sa hile-hilerang tindahan ng tuyong isda o shutki sa Bangla. (Taken at Cox's Bazar. Dry fish or shutki is one of the main products of this district)

Ang lalaki di ba? Natulala na lamang ako sa laki ng mga ibang isda na halos kasinglaki ng 2 taong gulang na bata. (I was in awe to see these big big dried fishes, some shutki's are as big as a two year old kid.)

Narito ang ibang "tuyo".

LP 65: Basa (Wet)

Kuha ito sa Cox'z Bazar noong nakaraang taon.
(This was taken last year at Cox's Bazar.)



Sa gabi, kami ay nagpalipas ng oras sa paglalakad sa kahabaan ng dalampasigan. Nagtampisaw lamang kami dahil ayaw naming mabasa at "low tide" din.
(At night, we spend our leisure time at the long stretch of the seashore, just waded because we don't like to get wet and it was low tide.)

Pero kinaumagahan, ayan!(But when morning comes, dyaran!)

Basang-basa na dahil sa lakas ng alon kahit nasa dalampasigan ka lang, paghampas ng alon, ikaw ay mabubuwal at mababasa ng todo. (We are so wet because of the strong waves, even if you are just at the seashore, once the waves hit you, you will definitely fall down and get so wet too!)

Narito ang ibang lahok! (Here are the other entries.)

Lp 64: Kandado

Ang Kandado...

Alam kong magtago ng sikreto (I Know how to keep a secret)

Bigay ito ng aking kapareha sa Creative Swap. Ang ganda niya ano? Sayang nga lang at hindi nakarating sa akin ang susi nito. Binubuksan kasi ang mga package dito mula sa ibang bansa, paraan ng surveillance dito.

The lock/Padlock
This is from my Creative swap partner. Beautiful, right? Too bad, the key didn't reach me anymore. As part of surveillance here, the postal/courier services can open all the packages that are coming in from abroad.

Ating buksang ang ibang kandado (let's open the other locks)

LP 63: Dito Lang (Only Here)

Noong bata pa ako, lagi kong pinapangarap makulong sa loob ng SM at manirahan sa loob ng isang gabi na libre lahat ang pagkain at pwedeng gamitin ang mga paninda sa loob. Katulad ba ng mga nasa pelikula na yun mga bida kapag nakulong sa loob ng malls ay ginagamit ang mga paninda doon para sa kaligtasan nila. Hindi ko lubos akalain na mangyayari sa akin ang makulong sa loob ng grocery, at dito lang yan sa Dhaka nangyari.

When i was a kid, i always dream of getting stuck inside SM mall, and stay there for a night where I can eat the foods for free and use the merchandise also. Just like in the movies where the characters can use all the things inside the mall for their survival.I never expected that it will happened to me. I got stocked inside a grocery store and it happened only here in that Dhaka.


Kuha ito noong nakaraang Setyembre 2008 sa loob ng grocery.Pangalawang araw palang ito ng ramadan. Sa panahon ng ramadan, ang oras ng opisina ay mula alas nuwebe ng umaga hanggang 430pm lamang upang may oras pa ang mga empleyado na makauwi at makarating sa kanilang tirahan para sa kanilang "iftar" o "breaking of the fast".

This picture was taken last September 2008 inside a grocery store. It was just the second day of the Ramadan. During Ramadan, the office hours are shortened ffrom 9am til 430pm to give time for the employees to go home in time for their iftar or the breaking of the fast.


Kaya naisipan kong mamili sa grocery. Ang hindi ko alam, sa oras pala ng iftar na kadalasan ay 30 minutos, ang lahat ng tindahan ay nagsasara pansamantala upang magkapag-iftar din ang mga trabahador at empleyado. Kaya hayan, naiwan ako sa loob ng grocery. Ako lang ang nag-iisang kustomer sa loob at ng mapansin ako ng mga empleyadong nakaupo sa sahig at kumakain ng kanilang "iftar meal", ako ay kanilang inanyayahang saluhan sila.

So I decided to buy some groceries. I didn't know, that during the iftar break which is usually 30 minutes long, all the stores and shops closes to give the employees time to have their iftar. So, i was left alone inside the grocery. When the employees who are already seated on the floor and started eating saw me standing alone in the aisle, they invited me to join them.


At dito lang sa dhaka ako nakikain sa mga estranghero, sa loob ng grocery, ng pagkain nakahanda sa dyaryo at kumain ng nakakamay.

It is Only here in Dhaka where I accepted an invitation from total strangers to join them in eating, stock inside a grocery store, with the food that was served in a newspaper and eat by hands.


What an experience!

Narito ang mga ibang kalahok

LP 61: Pangarap Ko

Pangarap ko ( i hope, i dream, i want)? Ang dami kong pangarap sa buhay, para sa sarili ko, sa pamilya ko, at sa mundo. Kaso hindi lahat ng pinapangarap ko eh natutupad gaya ng pagliliwaliw sa ibang bansa (naks!), at hindi rin lahat ay may kuha akong larawan gaya na lamang ng pinapangarap kong honeymoon destination. Ang mahal ano? Di bale, libre naman ang mangarap eh.

Sa kabilang banda, ito ang aking lahok:
ito ang simbahan ng Caleruega sa Nasugbu, Batangas. Kuha ito noong Hulyo 25, 2007. Pangarap kong ikasal dito, ang ganda kasi ng simbahan, tamang-tama sa maliit at intimate na kasalan. Maganda rin ang kapaligiran, ok sa pictorial. Kaso, ang mahal ng fee, nun 2007 nasa 15000 na siya. Dati-rati, talagang ipinagpipilitan ko na dito lang ako ikakasal o di bale na lang, kaya dapat pag-ipunan. Ewan ko ba, sa Pilipinas lang ata negosyo ang kasal :-)Pero ngayon, kahit saang simbahan na ako ikasal, basta lang ikasal ako sa H ko.


Ito pa ang isa kong pangarap. Mahilig ako sa photography, mapa-ako ang kumukuha ng larawan o ako ang kinukuhanan, basta picture taking, mahilig ako. Kaya naman pangarap ko simula nun bata ako na maging isang magaling na photographer at magkaroon ng "photographer's camera". Yan ang tawag ko sa manual SLR na ngayon ay DSLR na, basta yun kamera na may iba't ibang lens na inaadjust-adjust pa bago mo i-click. Kaso, hanggang ngayon, pangarap pa rin siya. Kuntento na ako sa ngayon sa aking "point & shoot camera" kasi hindi hassle bitbitin. Ito pala ang gamit nun professional photographer nun minsang may photoshoot kami ng aming mga produkto.

Ating alamin ang mga pangarap ng ibang ka-LP!

Magandang araw ng huwebes!

LP 60: Misyon

Nahirapan akong mag-isip kung ano ang aking ilalahok para sa temang "Misyon". Ang hirap atang makuha sa isang larawan lamang ang "misyon" na dapat gampanan at mapagtagumpayan. Buti na lang, naalala ko na may ginawa akong munting misyon para sa aking future MIL.


Kuha ito noong nakaraang Marso. May munting salo-salo sa embahada para sa "Linggo ng Pagkabuhay" kaya naatasan si future MIL na gumawa ng programa at mga palaro. Isa sa palaro ang maala-pin the tail of the donkey, ang kaibahan lang ay ang premyo ay wala lang sa buntot kundi sa mga iba't ibang parte ng donkey.


Iginuhit ko ang donkey sa isang manila paper at natapos ko naman na halos eksatong-eksato sa larawan. Kung bakit nasa sahig ako imbes na nasa mesa ay dahil mas kumportable akong gumuhit sa sahig kung malalakihang drawing :-)

Mission accomplished.

Silipin natin ang iba pang misyon sa buhay

LP 59: Alam Mo Ba?

Ito ang tradisyonal/ pambansang kasuotan ng kababaihan dito sa Bangladesh. Ang tawag dito ay saree/sari. Noong unang salta ko dito, ang akala ko ito ay para sa mga kababaihang Muslim lamang, hindi pala, ito ay para sa pangkalahatan.

This is the traditional dress for the ladies here in Bangladesh. It is called saree/sari. When I arrived hee for the first time, I thought this is for Muslim ladies only, but I was mistaken, it's for every ladies.

Ang saree/sari ay may habang 6 na yarda ng tela. Ito ay karaniwang makukulay na may iba't-ibang disenyo mula sa pinakasimpleng tela lamang hanggang sa may mga burda at beads. Ang saree ay gawa rin sa iba't-ibang tela na sinusuot ayon sa okasyon, may gawa sa cotton na maaaring gamitin sa pang-araw-araw, may gorgette, seda, o lace fabric din para sa mga okasyon. Ito ay binabagayan ng blusa na karaniwang gawa mismo sa tela ng saree o maaaring kakulay o katugma lamang ng saree.

The saree is made of 6 yards of fabric. It is usually colorful with different designs from the most basic plain fabric to the most intricate designs with embroidery and beads. It is also made of different fabric which is use according to occassion. There is a cotton saree where you can wear for ordinary days, gorgette, silk or lace fabric for special occassion. It is match up with a top blouse that is either made from the same saree fabric or a different fabric that matches the color of the saree.

Nasubukan ko ng magsuot nito para sa isang kasalan. At sa totoo lang, mahirap itong suotin ng mag-isa ka lamang. Kailangan ko pang pumunta sa parlor para isuot ang saree sa akin. Ang saree ay iniikot sa baywang ng maraming beses at saka iniipit sa paldang panloob gamit ang malalaking perdible. At ang palaypay ay isinasabit sa balikat, maaaring nakatupi o nakalaylay lamang. Ang pagkakatupi ng saree ay isang sining na nagbibigay ganda lalo sa kasuotang ito.

I've already experienced wearing a saree to a wedding. I find it hard to wear it alone, you need an extra hand to help you wrap the saree around your body. I have to go to the parlor so that they can put the saree on me. The fabric is wrap around your waist several times and then fixed with big big safety pins. And the extra fabric is placed on the shoulder either folded or loose. The folds of the saree is an art itself and it gives beauty to the whole get up.

Narito ang iba pang kaalaman.

LP 58: Lahat ay Payak

Payak ay kasingkahulugan ng simple. Kay ganda siguro ng buhay kung lahat ay simple lang. Maging ang kaligayahan ay simple lang. Ito ang aking bagong laruan, simple lamang siya ngunit may kahulugan ang mga pato na tanging kami lamang ng aking H ang nakakaalam. Tuwing nakakakita kami ng mga larawan, laruan, imahe ng pato o pato mismo, kami ay natatawa sa alaala ng isang araw sa aming buhay. Simpleng laruan lamang ang mga ito ngunit nakakapagbigay ng ngiti sa aming dalawa :-)

Ating dalawin ang iba pang kasimplehan.